Οταν χαράζει
Στα ελληνικά αυτή τη φορά.. Είναι λίγο το θέμα που θέλω να θίξω, και λίγο το προχωρημένο της ώρας ..
Πάντα με γοήτευαν οι στίχοι που κατάφερναν να πουν αυτο που θέλουν, ή να σε κάνουν να σκεφτείς αυτο που θές με έναν ..λιγότερο πεζό και συνηθισμένο τρόπο. Βρίσκω πολύ δύσκολο και συναρπαστικό το να καταφέρνεις να εξωτερικεύσεις αυτο που νιώθεις με έμμετρο και συνοπτικο τρόπο μέσα από εικόνες που το περιγράφουν χωρίς να χρειαστεί να αναφερθείς άμεσα στο ίδιο το συναίσθημα, χωρις να το κατονομάσεις, χωρίς να καταφύγεις σε “κλισέ” εκφράσεις..
Όταν χαράζει – Θανάσης Παπακωσταντίνου
Όταν χαράζει, ο πρώτος στεναγμός
βγαίνει απ’τα πιο σφιγμένα χείλη.
Σαν πεταλούδα, στην κάμαρη πετά
ψαχνοντας άνοιγμα να φύγει.
Αν είσαι μόνος, αν είσαι αδύναμος,
η χαραυγή θα σε ξεκάνει.
Έχει το μύρο, έχει τη σιγαλιά,
έχει τον ήλιο τον αλάνη.
42 λέξεις γεμάτες εικόνες.. Η μόνη άμεση αναφορά στην μοναξιά , η λέξη “μόνος” . Και όμως οι είκονες σε πλυμμηρίζουν με ένα αίσθημα μοναξιάς, σαν να το βλέπεις να αναδύεται από τα ηχεία και να σε καταπίνει. Κανένα “αγαπάω”, “πονάω”, “μου λείπει”, “υποφέρω”, “θα πεθάνω”, “τι να κάνω”, καμμία άμεση αναφορά σε αισθήματα. Ένας καμβάς μοναξιάς που το μυαλό του καθενός μας μπορεί να ζωγραφίσει τα τοπία που νιώθει και ζεί. Μαγεία 
Ακούστε και , ελπιζω να καταλάβετε τι εννοώ.. Και ας μη χαράζει, όπως τώρα
